จากครูสู่ศิษย์รัก


 กลับมาเมืองไทย คราวนี้ ทำการรื้อค้น จัดการกับชั้นหนังสือแสนรัก ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ดูให้เป็นหมวดหมู่ จะได้น่าอ่าน น่าหยิบออกมาอ่าน หนังสือทุกเล่ม เคยผ่านมือ ผ่านตา มาหมดแล้ว ให้ความรู้เนื้อหา สาระมามากมาย ในช่วงที่ร่ำเรียน หรือในเวลาว่าง แต่วันนี้เมื่อหนังสือ แต่ละเล่มกลายเป็นหนังสือเก่า ฝุ่นก็จับ วางไม่เป็นที่เป็นทาง  ดูเหมือนกับว่า หนังสือแต่ละเล่มนั้น ไม่มีความสำคัญอะไรเลย แต่ความเป็นจริงหนังสือทุกเล่ม ยังเต็มเปี่ยม ไปด้วย เนื้อหา สาระ มากมาย ไม่มีวันเสื่อมคลาย

 

    สมุดบันทึกประจำวันที่เคยเขียน เคยบันทึก ต่างช่วงอายุ ต่างช่วงเวลา ต่างช่วงอารมณ์ความรู้สึก ต่างช่วงสถานการณ์ หยิบขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วเปิดอ่านทีละหน้า ก็ดูเหมือนว่า เหตุการณ์ต่างๆ นั้น เกิดขึ้นยังไม่นาน หลายเหตุการณ์อ่านแล้ว ยังเรียกรอยยิ้มได้เสมอ บางเหตุการณ์อ่านแล้วยังเรียกน้ำตาได้เหมือนเหตุการณ์นั้นเพิ่งผ่านไป สมุดบันทึกเป็นอีกส่วนหนึ่ง ที่บ่งบอกถึงวันเวลาที่ผ่านไป โดยที่ไม่มีวันจะหวนกลับมา แต่ว่าสมุดบันทึก ก็ยังได้จดบันทึกทุกเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้ได้จดจำตลอดไป ว่าชีวิตจากวันนั้น จนถึงวันนี้มีอะไรต่อมิอะไรผ่านเข้ามามากมายเหลือเกิน

 

   หนึ่งในสมุดบันทึกเล่มเก่า ก็คงจะเป็นเฟรนด์ชิพ ที่ทำขึ้นตอนที่จะจบการศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 6 จากรั้วชมพูม่วง โรงเรียนบ้านดุงวิทยา ที่ทุกคนจะขีดๆ เขียนๆ ทุกสิ่งอย่างที่เป็นตัวของตัวเอง เอาไว้ให้เพื่อนๆ ร่วมชั้น ที่ร่ำเรียนด้วยกันมาตั้งหกปี ได้จดจำความเป็นเพื่อนอีกหนึ่งคน เปิดขึ้นมานั่งอ่านความเป็นตัวตนของเพื่อนแต่ละคนแล้วนั่งนึกถึงวันที่ผ่านมา ณ ช่วงเวลานั้น แปลกจังเลยเนาะ ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนในวันนั้น ความเป็นเพื่อนในอดีตวันเก่า คิดถึงขึ้นมาทีไร ยังเรียกรอยยิ้ม ของช่วงเวลา แห่งความสุขสนุกสนาน ในวัยเรียนได้เสมอ แม้วันนี้เวลาจะล่วงผ่านมานานแสนนาน แต่ความเป็นเพื่อนในช่วงเวลานั้นก็ไม่มีวันเสื่อมคลาย 

 

   เปิดอ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้ายของเฟรนด์ชิพ ก็เจอบทกลอน บทหนึ่ง ซึ่งเขียนขึ้นโดยอาจารย์สอนคณิตศาสตร์ของพวกเราในช่วงที่เรียนมัธยมปลาย ชื่อว่า อาจารย์สำราญ กำจัดภัย อาจารย์เป็นคนเก่งมากๆ เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับพวกเราในวัยเรียน อาจารย์เป็นคนตั้งใจสอนมากๆ สอนดี สอนง่าย เข้าใจง่าย มีการนำเสนอทางด้านการสอนที่น่าสนใจ เพราะคณิตศาสตร์ เป็นวิชาที่น่าเบื่อ แต่อาจารย์ก็ทำให้วิชาคณิตศาสตร์เป็นวิชาที่สนุกน่าเรียน 

 

   พออ่านบทกลอนจบ ก็รู้สึกว่ามีก้อนอะไรแข็งๆ มาจุกที่ลำคอ ที่เบ้าตารู้สึกมันอุ่นๆ ขึ้นมาโดยฉับพลัน อย่างที่คำพูดหนึ่ง ที่ได้ยินกันอยู่เสมอว่า ครู คือ พ่อแม่ คนที่สองของเด็กทุกคน ยังไงครูก็คงจะเป็นครู ก็คงจะห่วงใยในความเป็นไปของลูกศิษย์ทุกคน ไหนๆ ก็ใกล้จะถึงวันครูแล้ว ก็เลยยกเอาบทกลอนของ อาจารย์สำราญ กำจัดภัย ที่เขียนไว้ให้ลูกศิษย์ทุกคนเมื่อปี พ.ศ.2534 (โห นานจังเนาะเราก็อาวุโสมากแล้วสิเนี่ยยิ้มแฉ่ง)

 

บทกลอนนี้อาจารย์ ฝากให้ลูกศิษย์ ทุกๆคน

 

จาก อาจารย์ สำราญ กำจัดภัย

 

 ….ฝากบทกลอน แทนใจ ให้ศิษย์รัก

ไม่นานนัก ถึงวันลา พาห่างหาย

เคยทุกข์สุข บัดนี้ มากลับกลาย

ต้องเดียวดาย อ้างว้าง อย่างเลื่อนลอย

 

….จงไปเถิด เพื่อวัน อันสดใส

กำลังใจ มุ่งฟันผ่า อย่าท้อถอย

โอกาสมี อย่าปล่อย ให้หลุดลอย

ครูจะคอย ชื่นชม สมห่วงใย

 

…. เจ้าไปแล้ว จำไว้ อย่าไปลับ

จงหวนกลับ คืนวัน หมั่นมาหา

ครูยังรัก หวังดี และเมตตา

ผิดหวังมา ที่นี่ ยังมีครู….

เกี่ยวกับ My Life in The Netherlands and Belgium

All Happy Times in Thailand and The Netherlands + Belgium in my life.
ข้อความนี้ถูกเขียนใน เรื่องราวของเราเอง คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

3 ตอบกลับที่ จากครูสู่ศิษย์รัก

  1. tawat พูดว่า:

    ความทรงจำที่ดีในอดีตไม่ด้ซื้อหามาได้ง่ายๆตามท้องตลาดทั่วๆไป ต้องผ่านการกลั่นกรองมาจากความสนิทสนม การคลุกคลีผ่านการใช้ช่วงเวลานั้นมาด้วยกัน เพื่อนที่ดีที่สุดก็คือสมัยเรียนมัธยมซึ่งเราจะไม่รู้สึกเลยว่าเกิดการอิจฉาตาร้อนเดือดร้อนจากเพื่อน เลย ทุกคนมีความเป็นเพื่อนที่แท้จริงเป็นfriendhoods จริงๆ ซึ่งมีเพื่อนที่จะเคยบอกเรามาว่าอย่างนั้นเหมือนกัน เราจะซึ้งก็ต่อเมื่อ เรามาเจอกับเพื่อนที่มาทำงานด้วยกัน ทุกคนมาจากที่ๆแตกต่างกันมี เบื้องหลังที่ต่างกัน การศึกษาอบรมที่แตกต่างกัน มีจุดหมายในการกระทำที่ต่างกัน การดิ้นรนเพื่อชีวีตที่ต่างกัน ใครที่สามารถที่จะกอบโกยได้มากมายต่างกันเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง หาใช่การแบ่งปันอย่างเมื่อเราเรียนมาไม่ แม้เวลบาที่ผ่านไปเนิ่นนานเราก็สามารถที่จะใช้คำว่า"เพื่อน" ได้ตลอดเวลา เคยอ่านมั้ยทถ้าหากเวลาผ่านไปซัก ยี่สิบปีแล้วพวกเรากลับมาเจอกันอีก จะยังคงเป็นเพื่อนกันอยู่มั้ยยังต่อกันติดดีมั้ยถ้าโอกาสมาเยือน เราก็คงได้พบ และพิสูจน์ถึงความห่วงหา ถึง "เพื่อน"ได้อย่างเคยใช่หรือไม่

  2. My life in the Netherlands พูดว่า:

    ยังคิดถึงเสมอ นะธวัธ ความเป็นเพื่อนนั้นยังไงก็ยังแนบแน่นยาวนานเสมอนะจ๊ะ

  3. sjöblom พูดว่า:

    I agree with you guys. I did not find real friends after high school. I miss those time so much. I am lucky that I still have contact with you guys. I hope we keep it that way!! Happy New year!!!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s